Zaterdag avond
start je eigen blog.
Zo daar gaan we dan. Nu kan iedereen lezen wat er in mijn dagelijkse leven gebeurd. Niet alles natuurlijk.
Het is weer zondagochtend en dat betekend nooit veel goeds. Behalve dat ik de hele dag mag genieten van veel chips, frisdrank en pizza in de hoop dat iedereen me vandaag lekker met rust laat is het de laatste dag van het weekend en heb ik weer hoofdpijn. Normaliter zou ik zeggen dat het dat waard was omdat ik weer een super avond heb gehad met vrienden maar gisteren was het anders. Rond een uurtje of half 1 begon de drank zo aan te slaan dat ik het idee had dat ik ieder moment op de grond zou liggen en rond half 2 was dat ook het geval. Op de fiets naar huis ging het mis. Vlakbij de markt ging ik zo hard onderuit dat ik er een bloedende knie en veel blauwe plekken aan over heb gehouden. Gelukkig was er niemand die kon zien hoe ik nog 2 minuten voor me uit heb zitten staren op de grond met mijn fiets half over me heen en een traantje op mijn wang. Even voelde ik me toch echt die 6-jarige die heel hard begint te huilen en om haar papa schreeuwt. Helaas was er voor mij die avond geen sterke man die me optilde, een kusje op mijn knie gaf en me zei dat alles goed zou komen. Ik moest alleen naar huis.
Ik stond op en raapte mijn fiets van de grond. Een fietstochtje van ongeveer 5 minuten duurde dit keer 25 minuten maar iedere meter die ik verder van de markt verwijderd was voelde goed.
Toen ik eindelijk de voordeur zag kon ik weer rustig ademhalen.
TatianavdHorst